Polski     English
Kontrast:

Tekst:

Current Size: 87%

Godło Polski

30 rocznica śmierci Profesora Jana Kossakowskiego

7 lutego w Sali Senatu odbyła się uroczysta sesja naukowa ku czci wielkiego polskiego chirurga i kardiochirurga dziecięcego, Profesora Jana Kossakowskiego Honorowy Patronat nad Sesją objął JM Rektor Akademii Medycznej, prof. Leszek Pączek. W Sali zebrało się kilkudziesięcioro wychowanków Profesora Kossakowskiego, którzy są spadkobiercami najwyższych standardów zawodowych, z których słynął Jan Kossakowski.


Sesję otworzył Dziekan II Wydziału Lekarskiego prof. Maciej Karolczak, będący przedstawicielem trzeciego pokolenia spadkobierców Profesora. w krótkim przemówieniu przedstawił sylwetkę i osiągnięcia Profesora Kossakowskiego na polu kardiochirurgii dziecięcej.

Rektor Akademii Medycznej, prof. Leszek Pączek odznaczył Jubileuszowym Medalem im dr Tytusa Chałubińskiego troje wybitnych lekarzy, uczniów i spadkobierców wielkich tradycji Profesora Kossakowskiego. w dowód uznania za wybitne osiągnięcia na polu chirurgii i kardiochirurgii dziecięcej z rąk Rektora Medale przyjęli: prof. dr hab. Krystyna Wysocka, prof. dr hab. Kazimierz Łodziński oraz prof. dr hab. Jarosław Stodulski.

Po wręczeniu medali rozpoczęła się sesja naukowa. Wykładowcami była między innymi Profesor Krystyna Wysocka, która podzieliła się wspomnieniami z długoletniej pracy w zespole Profesora Kossakowskiego. Nie zabrakło także wspomnień o pozazawodowych zainteresowaniach Profesora Kossakowskiego, znanego także jako twórcę sztuki. Na pierwszym piętrze budynku rektoratu otwarto wystawę rysunków i rzeźb wykonanych niegdyś przez Profesora Kossakowskiego.

Jan Kossakowski (ur. 6 maja 1900 r. w Warszawie, zm. 14 marca 1979 w Warszawie), chirurg polski, specjalista chirurgii dziecięcej.

Ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego (1927). Przez pewien czas pracował na Oddziale Gruźliczym szpitala na Woli, następnie był asystentem II Kliniki Chirurgicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego (kierowanej przez Zygmunta Radlińskiego). Odbył kilka naukowych podróży zagranicznych. W 1937 objął kierownictwo Oddziału Chirurgicznego Kliniki Pediatrycznej w Warszawie. Brał udział w kampanii wrześniowej.

W 1947 obronił pracę habilitacyjną Wskazania do zabiegów chirurgicznych u noworodków i niemowląt w świetle spostrzeżeń własnych. Rok później odbył – jako stypendysta Fundacji Rockefellera – podróż naukową do klinik francuskich i szwajcarskich. w 1950 został kierownikiem pierwszej w Polsce Kliniki Chirurgii Dziecięcej w Warszawie. w 1951 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1959 – profesora zwyczajnego. Był również specjalistą krajowym w zakresie chirurgii dziecięcej. Objął także asystenturę ówczesnej II Kliniki Chirurgicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Opracował program szkolenia i specjalizacji w zakresie chirurgii dziecięcej, przyczynił się do powstania nowych oddziałów specjalistycznych w Polsce. Zainicjował działalność Polskiego Towarzystwa Chirurgii Dziecięcej (1967, członek honorowy), był członkiem honorowym także Towarzystwa Chirurgów Polskich. Przyczynił się do rozwoju badań nad chirurgią klatki piersiowej u dzieci (m.in. operacji wad wrodzonych serca).

Warszawski Uniwersytet Medyczny na Facebook
Warszawski Uniwersytet Medyczny na Instagram
Warszawski Uniwersytet Medyczny na Youtube